Een rugzak vol zelfvertrouwen

Gepubliceerd door beheerder op

Daar zat hij dan. We noemen hem Bart.
11 jaar, een lieve jongen, lekker veel bravoure en vol praatjes!
Hij zit in groep 7, bijna in groep 8 zoals hij zelf zegt. Een kei in rekenen. Wat hij later worden wil? Astronaut. Vriendjes heeft hij genoeg en gym is zijn lievelingsvak.

Maar bij mij komt hij voor spelling. Tenminste, daarom had zijn moeder mij ingeschakeld. In het intakegesprek kwamen we al snel tot de conclusie dat zijn zelfvertrouwen daarbij, of eigenlijk het ontbreken daarvan, een grote rol zou kunnen spelen.

Hij was nog maar een paar keer geweest maar ik was al snel op de hoogte van zijn overtuiging: ‘Spelling Nettie, daar ben ik dus echt heel slecht in.’ Daarbij liet hij zijn dicteeschrift vol rode strepen zien om mij te overtuigen. ‘En ál dat extra werk van de juf voor spelling wat je thuis nog moet doen, dat krijg je echt niet als je er goed in bent.’ Aldus Bart.

Ik nam hem serieus maar geloofde er niets van. Ik denk wel dat hij op spellingsgebied de weg even kwijt was.
En dat hij vergeten was dat hij het kon. Dat was duidelijk.

Dus gaan we terug naar de basis. Vertrouwen naar hem uitspreken, tijdsdruk eraf halen, samen nog even de spellingsregels doorspreken.
En… ontspan. We vergeten soms dat dat de enige basis is van waaruit je écht kan leren. Ontspanning en vertrouwen.

6 woorden. 5 had Bart er goed. 5 dikke, groene krullen maakte ik in zijn schrift. Met 1 woord ging hij de mist in. Even tussen haakjes en nog een paar keer goed opschrijven. En daar lieten we het bij.

Nadat we nog 10 minuten hadden gelezen in zijn boek en de tijd voorbij was, pakte hij een blaadje en schreef 1 woord op.
ARGUMENT.
‘Zo, ik weet hem nog hoor.’

En daar ging hij. Op de fiets weer naar huis. Met zijn rugtas op zijn rug. Met daarin zijn leesboek en een flinke dosis zelfvertrouwen.
Dag dappere vent! Tot volgende week!

Categorieën: Geen categorie

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *